رخت دل شکسته را پیش تو می هلم، ولی

در جگرش نهان کنم، تیر کزان کمان رسد

گر ز تو لاله رخ دلم ناله کند، روا بود

دل چو شود ز غصه پر، هم به سر زبان رسد

بدرقه گر تویی، سبک دزد به کاروان رسد

از ستمی منال، اگر عاشقی آن جمال را

بار چنین بسی بری، تا فرحی چنان رسد