از ستمی منال، اگر عاشقی آن جمال را

دل چو شود ز غصه پر، هم به سر زبان رسد

رخت دل شکسته را پیش تو می هلم، ولی

بدرقه گر تویی، سبک دزد به کاروان رسد

بار چنین بسی بری، تا فرحی چنان رسد

آخر کار عاشقان نیست بجز هلاک و خود

بر دل ریش اوحدی، گر تو تویی، همان رسد