با دشمنان هم خانگی زآن دوست میزیبد نکو

وز روی او دیوانگی زلف دو تا را می رسد

هست از میان او کمر بر هیچ، آری در جهان

بر خوردن از سیمین برش بند قبا را می رسد

از دوستان بیگانگی آن آشنا را می رسد

گر تیره طبعی دور گشت از مجلس ما، گو: برو

کین رندی و دردی کشی اهل صفا را می رسد