سوادی از سر آن زلف هندوی تو بس باشد

اگر خواهی که: جفت غم کنی خلق جهانی را

اشارت گونه ای از طاق ابروی تو بس باشد

گرت سودای آن دارد که: که ملک چین به دست آری

ز شوق کعبه گو: حاجی، بیابان گیر و زحمت کش

طواف عاشقان گرد سر کوی تو بس باشد

به خون اوحدی دست نگارین را چه رنجانی؟