چو باشد باده و مطرب، پریرویی به دست آور

شب قدرست و شبهای چنین بیدار خوش باشد

رفیقانم به صحرا می برند از شهر و می دانم

که صحرا نیز هم با یاد آن دلدار خوش باشد

که هر جایی که این حاضر بود ناچار خوش باشد

کرا پروای باغ امروز؟ بی دیدار روی او

که فردا باغ جنت نیز با دیدار خوش باشد