که هر جایی که این حاضر بود ناچار خوش باشد

رفیقانم به صحرا می برند از شهر و می دانم

که صحرا نیز هم با یاد آن دلدار خوش باشد

چو باشد باده و مطرب، پریرویی به دست آور

کرا پروای باغ امروز؟ بی دیدار روی او

که فردا باغ جنت نیز با دیدار خوش باشد

مگو، ای اوحدی، جز وصف عشق و قصه مستی