مگو، ای اوحدی، جز وصف عشق و قصه مستی

که هر جایی که این حاضر بود ناچار خوش باشد

کرا پروای باغ امروز؟ بی دیدار روی او

که فردا باغ جنت نیز با دیدار خوش باشد

که هر کو شعر میگوید بدین هنجار خوش باشد

می و معشوقه و گل را چه داند قدر؟ هر خامی

که این معنی به چشم عاشقان زار خوش باشد