کسی کز پای بنشیند به غایت بی قدم باشد

چو بر جانم زدی زخمی، به لطفش مرهمی می نه

ز بهر این دل خسته نکو بنگر که هم باشد

چنین معشوقه ای در شهر و آنگه دیدنش مشکل

بساز، ای اوحدی، چون زر نداری، در جفای او

که اندر کشور خوبان جفا بر بی درم باشد