دوشم به طنز گفتی: کز کیست این فغانت؟

باز آر به درد دوری درمانم، از که باشد؟

چون بوسه ای به زاری هرگز نمی دهی تو

گر بعد ازین به زورت بستانم، از که باشد؟

زخم تو می خورم من، افغانم از که باشد؟

جوری که می پسندی بر اوحدی نهانی

گر در میان مردم برخوانم، از که باشد؟