تا چه خرابی کند؟ عشق چو معمار شد

صورت لیلی رخی صبح چو در دادمی

فتنه در آمد ز خواب، عربده بیدار شد

دل در غارت گرفت، ترک عمارت گرفت

هر چه بجز یاد او قیمت و قدری نیافت

هر چه بجز عشق او پست و نگونسار شد

از دل من عشق جست نقش دویی چون بشست