جز غمش، ای اوحدی، بر دل و برجان منه

کو به میانی چو موی چون کمری می کشد

از خبر وصل او تا دل ما خوش کند

باد ز هر گوشه ای هم خبری می کشد

محنت گیتی بهل، تا دگری می کشد