کو به میانی چو موی چون کمری می کشد

تن چو خیالی شدست، زانکه به روزی چنین

دل به خیال رخش دردسری می کشد

بر دلم اندیشهاست ساکن و سنگین چو کوه

از خبر وصل او تا دل ما خوش کند

باد ز هر گوشه ای هم خبری می کشد

جز غمش، ای اوحدی، بر دل و برجان منه