بر دلم اندیشهاست ساکن و سنگین چو کوه

از لب و از چشم مات خشک و تری می کشد

تن چو خیالی شدست، زانکه به روزی چنین

دل به خیال رخش دردسری می کشد

کو به میانی چو موی چون کمری می کشد

از خبر وصل او تا دل ما خوش کند

باد ز هر گوشه ای هم خبری می کشد