تن چو خیالی شدست، زانکه به روزی چنین

دم بدم آن تیر هم بر سپری می کشد

گرچه نداریم هیچ دل به سر کوی او

از لب و از چشم مات خشک و تری می کشد

دل به خیال رخش دردسری می کشد

بر دلم اندیشهاست ساکن و سنگین چو کوه

کو به میانی چو موی چون کمری می کشد