گرچه نداریم هیچ دل به سر کوی او

می روم این راه، کو هم به دری می کشد

سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و او

دم بدم آن تیر هم بر سپری می کشد

از لب و از چشم مات خشک و تری می کشد

تن چو خیالی شدست، زانکه به روزی چنین

دل به خیال رخش دردسری می کشد