از لب و از چشم مات خشک و تری می کشد

سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و او

دم بدم آن تیر هم بر سپری می کشد

گرچه نداریم هیچ دل به سر کوی او

تن چو خیالی شدست، زانکه به روزی چنین

دل به خیال رخش دردسری می کشد

بر دلم اندیشهاست ساکن و سنگین چو کوه