سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و او

گر چه به ناز از برم دوش و بری می کشد

گر چه دلیلیم نیست در شب تاریک هجر

می روم این راه، کو هم به دری می کشد

دم بدم آن تیر هم بر سپری می کشد

گرچه نداریم هیچ دل به سر کوی او

از لب و از چشم مات خشک و تری می کشد