گر چه به ناز از برم دوش و بری می کشد

یار ز پیمان ما گر چه سری می کشد

بار غمش را دلم بی جگری می کشد

آن بر و آن دوش را هم به کنار آورم

گر چه دلیلیم نیست در شب تاریک هجر

می روم این راه، کو هم به دری می کشد

سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و او