بیچاره از سرکوب پر حیران و گیج و دنگ شد

رفت آن نگار خانگی در پرده بیگانگی

ای ناله، بر خرچنگ شو، کان ماه در خرچنگ شد

از بس که کردم سرزنش دل را به یاد آوردنش

جام دلم بر سنگ زد، چون بر دو زلفش چنگ زد

چشمم به خونش رنگ زد، چون روی من بی رنگ شد

دارم خیال او به شب، زان باده رنگین لب