دارم خیال او به شب، زان باده رنگین لب

بیچاره از سرکوب پر حیران و گیج و دنگ شد

جام دلم بر سنگ زد، چون بر دو زلفش چنگ زد

چشمم به خونش رنگ زد، چون روی من بی رنگ شد

جانم چو زنگی در طرب، زان باده چون زنگ شد

ای اوحدی، عیبش مکن، گر دل پریشانی کند

کی بی پریشانی بود، دل، کو به زلف آونگ شد؟