جانم چو زنگی در طرب، زان باده چون زنگ شد

جام دلم بر سنگ زد، چون بر دو زلفش چنگ زد

چشمم به خونش رنگ زد، چون روی من بی رنگ شد

دارم خیال او به شب، زان باده رنگین لب

ای اوحدی، عیبش مکن، گر دل پریشانی کند

کی بی پریشانی بود، دل، کو به زلف آونگ شد؟