ای اوحدی، عیبش مکن، گر دل پریشانی کند

چشمم به خونش رنگ زد، چون روی من بی رنگ شد

دارم خیال او به شب، زان باده رنگین لب

جانم چو زنگی در طرب، زان باده چون زنگ شد

کی بی پریشانی بود، دل، کو به زلف آونگ شد؟