کی بی پریشانی بود، دل، کو به زلف آونگ شد؟

دارم خیال او به شب، زان باده رنگین لب

جانم چو زنگی در طرب، زان باده چون زنگ شد

ای اوحدی، عیبش مکن، گر دل پریشانی کند