به شربت عرق بید کز شکر بچکد

به صورت آب حیاتی، که مرده زنده کند

ز گوشه لب شیرین او مگر بچکد

گر از لبش بچشی شربتی، نگه نکنی

به بوی آنکه گلی چون رخش به دست آرد

چه خون که از دل گرم گلاب گر بچکد؟

برابر رخش ار شمع را برافروزد