برابر رخش ار شمع را برافروزد

به شربت عرق بید کز شکر بچکد

به بوی آنکه گلی چون رخش به دست آرد

چه خون که از دل گرم گلاب گر بچکد؟

ز شرم عارضش از پای تا به سر بچکد

قباش بر تن نازک چو بید می لرزد

ز بیم لعل لب آن پری گهر بچکد