ز بیم لعل لب آن پری گهر بچکد

برابر رخش ار شمع را برافروزد

ز شرم عارضش از پای تا به سر بچکد

قباش بر تن نازک چو بید می لرزد

حدیث خوبی این دلبران آتش روی

مرا رواست، که آتش ز شعر تر بچکد