قباش بر تن نازک چو بید می لرزد

چه خون که از دل گرم گلاب گر بچکد؟

برابر رخش ار شمع را برافروزد

ز شرم عارضش از پای تا به سر بچکد

ز بیم لعل لب آن پری گهر بچکد

حدیث خوبی این دلبران آتش روی

مرا رواست، که آتش ز شعر تر بچکد