دو ماه رفت که در چشم ما جز آب نیامد

بیار من که رساند؟ که: بی جمال تو، یارا

نظر به زهره و رغبت به آفتاب نیامد

شبی چو باد به ما بر گذار کردی و زان شب

محبت تو، نگارا، چه گنج بود؟ ندانم

که جای او بجزین سینه خراب نیامد

خیال روی تو گفتم: شبی به خواب ببینم