گذشت صد شب و در دیده هیچ خواب نیامد

محبت تو، نگارا، چه گنج بود؟ ندانم

که جای او بجزین سینه خراب نیامد

خیال روی تو گفتم: شبی به خواب ببینم

هزار فکر بکرد اوحدی شکار لبت را

ولی چه سود؟ که آن فکرها صواب نیامد