که گرش نیم شبی راه دهم سیل براند

از سر طره شبرنگ تو، روزی که بمیرم

گر نسیمی بدمد، از گل من گل بدماند

چشم من در غم دیدار تو از گریه چنان شد

نامه درد دل و قصه اندوه فراقم

خود گرفتم که نویسم،که به عرض تو رساند؟

می روی خرم و همراه تو دلهاست ولیکن