همه بی توش و تن از هجر تن و توش تواند

باده نوشان لبت جمله خرابند امروز

تا چه در ساغرشان بود؟ که بی هوش تواند

پردلانی، که ز سر پنجه سخن می گفتند

بس درون سوخته کندر شب هجران چون دیگ

بر سر آتش سودای جگر جوش تواند

اوحدی دوش به کف جان و دلی داشت، کنون