بر سر آتش سودای جگر جوش تواند

پردلانی، که ز سر پنجه سخن می گفتند

همه بی توش و تن از هجر تن و توش تواند

بس درون سوخته کندر شب هجران چون دیگ

اوحدی دوش به کف جان و دلی داشت، کنون

هر دو در بند سر گیسوی بر دوش تواند