موکب سلطان گل را در غبار انداختند

بلبل شیرین سخن شکر فشانی پیشه کرد

تا بساط فستقی بر جویبار انداختند

گرم تازان صبا از گرد عنبر وقت صبح

غنچگان را گر چه بر گل پرده پوشی عادتست

عاقبت هم بخیه ای بر روی کار انداختند

به ز مستی در شکوفه است و گل اندر خفت و خیز