به ز مستی در شکوفه است و گل اندر خفت و خیز

موکب سلطان گل را در غبار انداختند

غنچگان را گر چه بر گل پرده پوشی عادتست

عاقبت هم بخیه ای بر روی کار انداختند

نرگس بیچاره را چون در خمار انداختند؟

وقت صبح آهنگران باد ز آب پیچ پیچ

بی گنه زنجیر بر پای چنار انداختند