وقت صبح آهنگران باد ز آب پیچ پیچ

عاقبت هم بخیه ای بر روی کار انداختند

به ز مستی در شکوفه است و گل اندر خفت و خیز

نرگس بیچاره را چون در خمار انداختند؟

بی گنه زنجیر بر پای چنار انداختند

در دماغ بید گویی هم خلافی دیده اند

کز میان بوستانش بر کنار انداختند