به زلف او دلم از بهر خال شد بسته

درین دیار کسی را مهل که خانه کند

به وقت مرگ وصیت کنم رفیقی را

که گور من هم از آن خاک آستانه کند

که مرغ میل به دام از برای دانه کند

زمانه مایه بیداد بود و طره او

بدان رسید که بیداد بر زمانه کند