یک دو سه بوسه ناگهان، گر چه رها نمیکند

هندوی ترک آن صنم کرد بسی خطا ولیک

ناوک چشم مست او هیچ خطا نمی کند

گر به وصال او رسم، هم بربایم از لبش

بوس به جان بها کنیم، ار بفروخت خود نکو

ور نفروخت میبریم آنچه بها نمی کند

چاره من خدا کند در غم روی او مگر