چاره کردم که مگر درد تو بهتر گردد

تا کی از هجر تو بی خواب و خورم باید بود؟

به تو مشغول وز خود بی خبرم باید بود؟

چو بتر شد، به ازین چاره گرم باید بود

در میان بندم ازان زلف سیه زناری

اگر از دایره دین بدرم باید بود