شرح سودای مرا موی به مو کرده بود

پیش چو گان سر زلف تو آن یارد گشت

که بر زخم جفا صبر چو گو کرده بود

بارها زلف تو، دانم، که بر روی تو خود

کاسه سر ز تمنای تو خالی نکنم

و گرم کوزه گر از خاک سبو کرده بود

هر دلی کان نشود نرم بسوز غم تو