مگر این صید سراسیمه، که لاغر زده بود

چون کبوتر بتپیدم، که مرا غمزه او

به گمان مهره ابرو چو کبوتر زده بود

هر شکاری که بینداخت، به نرمی برداشت

ما خود آن زخم که بر سینه مجروح آمد

به مسلمان ننمودیم، که کافر زده بود

نه شگفت از سر مجنون که فرو ریخت به خاک