نه شگفت از سر مجنون که فرو ریخت به خاک

مگر این صید سراسیمه، که لاغر زده بود

ما خود آن زخم که بر سینه مجروح آمد

به مسلمان ننمودیم، که کافر زده بود

پیش ازاین بر دل لیلی که همین در زده بود؟

اشک سرخم مددی داد به هر وجه، ارنی

غم او چهره زردم همه وا زر زده بود