بس که اندر هوس شکر او پر زده بود

اشک سرخم مددی داد به هر وجه، ارنی

غم او چهره زردم همه وا زر زده بود

طوطی عقل مرا بال به یک بار بریخت

گر بهم بر زده بینی سخنم، عیب مکن

کاوحدی را غم دوشینه بهم برزده بود