گر بهم بر زده بینی سخنم، عیب مکن

غم او چهره زردم همه وا زر زده بود

طوطی عقل مرا بال به یک بار بریخت

بس که اندر هوس شکر او پر زده بود

کاوحدی را غم دوشینه بهم برزده بود