زین سان که کم نمی کند آن شوخ سرکشی

روزی مگر به مجلس او نام ما رود

دل را گر آرزوست که یابد مراد خود

ناچار بر مراد دلارام ما رود

بسیار فتنها که در ایام ما رود

ای اوحدی،مریز دگر دانه سخن

کان مرغ نیست یار که در دام ما رود