نادر آید به کف آن دولت و ناگاه شود

گر چه بر راه دلم دام نهد از سر زلف

زان رسنها، دلم آن نیست، که در چاه شود

لبش از کام دلی دور نباشد، لیکن

حیرتش هر نفس آهیم بر آرد ز جگر

ترسم آیینه دل در سر این آه شود

با مراد دل معشوق همی باید ساخت