به کوی خویشتنم برد وآشیانه نمود

چو روز شد همه شکر مغان همی گفتم

که این فتوحم از آن باده مغانه نمود

گناه داشتم، اما چو پیش دوست شدم

به استانش چو گفتم که: در میان آرم

کرانه کرد و رخ خویشم از کرانه نمود

رخش ز دیده معنی به صورتی دیدم