در چمن رفت، به برگی و نوایی برسید

گل چه پیراهن زر دوخته بر داد بباد؟

کز میان غنچه مسکین به قبایی برسید

هر که بر بوی گل و ناله بلبل سحری

طالب گل ز چمن پای مکن، گو: کوتاه

که به دستش ز سر خار جفایی برسید

پی همراهی این قافله بودم عمری