طالب گل ز چمن پای مکن، گو: کوتاه

کز میان غنچه مسکین به قبایی برسید

هر که بر بوی گل و ناله بلبل سحری

در چمن رفت، به برگی و نوایی برسید

که به دستش ز سر خار جفایی برسید

پی همراهی این قافله بودم عمری

تا به گوش دلم آواز درایی برسید