خوی مگس مگیر و چو زنبور می نگر

بر خوان عشق حاجت دست دراز نیست

کوته نظر مباش و بهمنشور می نگر

وقتی که انگبین وصالش کنند بخش

تنگ شکر به سرد مزاجان بمان و تو

از گوشه ای چو مردم محرور می نگر

همچون سگ حریص مکن قصد گردران