روزی که سر ز خاک بر آرم به نفخ صور

زین پیش بود نفرتم از دور از زمان

دردم چنان گداخت که هستم ز خود نفور

جز دستبوس دوست نباشد مراد من

ای اوحدی، چو روی کنی در نماز تو

بی روی او مکن، که نمازیست بی حضور